|
Freddy
liep de kamer uit, de trap af .
Beneden zat haar moeder te werken. Freddy's ouders hadden samen een bedrijfje
aan huis. Het heette: Money money money!, naar een hit van Abba. Abba
was een oude popgroep waar haar ouders dol op waren.
Freddy's ouders vulden belastingformulieren in voor mensen die dat niet
konden of wilden. En deden andere dingen die met cijfers hadden te maken,
want ze waren dol op rekenen.
'Mam?'
Haar moeder keek op van de computer, over haar nieuwe leesbril heen. Haar
haar zat in de war, en ze zag bleek.
'Moet je er niet eens uit?'vroeg Freddy.
'Waarheen?'
'Naar buiten.'
'Ja straks, als ik klaar ben.'
'Het is mooi weer, mam. Kan papa dat werk niet doen?'
'Nee, dit is te moeilijk voor hem. Lief dat je aan me denkt, maar wij
gaan echt naar buiten.'
Freddy's moeder boog zich over de computer. Freddy zag aan haar gezicht
dat ze al vergeten was dat ze een dochter had.
Freddy liep de drie trappen op naar de zolder, waar haar kamer was. Langer
dan één meter tachtig moest ze niet worden, want dan stootte
ze haar hoofd tegen de balken.
De Westertoren sloeg drie keer. Zondagmiddag drie uur, dat was de saaiste
tijd ter wereld. De tijd stond gewoon stil.
Freddy keek door het raam naar de Westerkerk. Ze zag de gouden wijzers
van de Westertoren niet bewegen.
'Ik verveel me,'zei ze hardop.
Als een kind in een boek zoiets zei, gebeurde er meteen iets spannends.
Een inbreker stond in de dakgoot met een zak vol juwelen, en was op zoek
naar een schuilplaats.
Of het boekenkind vond een Geheime Brief, waarin stond dat ze eigenlijk
de dochter was van de koningin. Die wilde dat ze door gewone mensen werd
opgevoed. Nu was het tijd geworden om alles bekend te maken. Kon haar
dochter direct naar het paleis komen?
Of het kind ontdekte dat haar kat kon praten.
Freddy keek naar Frankie, die languit op haar bed lag.
'Frankie? Zeg eens wat? Frankie!'
Frankie hief zijn kop op, zei iets wat op Miauw leek, en legde zijn kop
weer op zijn poten.
Freddy zuchtte.
Ze ging achter haar bureau zitten en zette de computer aan. Haar ouders
hadden net een nieuwe computer gekocht, en Freddy had de oude gekregen.
Misschien was er op het internet nog wat te beleven. Kon ze met iemand
chatten.
Freddy surfte over het internet. Ze ontdekte vreemde sites. Zo was er
een chatgroep van kinderen die een ouder hadden die heks was. Die kinderen
verveelden zich natuurlijk nooit, die waren druk bezig toverdranken uit
te proberen.
Er waren groepen voor lange, kleine, dunne en dikke kinderen. Er waren
groepen voor slimme en domme, ja zelfs voor 'Middelmaatige' kinderen.
Freddy klikte de laatste aan, maar hij bestond niet meer. Er waren zeker
niet genoeg middelmatige kinderen.
Veel te chatten was er vanmiddag niet. Girlie15 en Britney waren druk
met elkaar in gesprek, en Freddy had een hekel aan hun gezeur.
Maak je eigen homepage! raadde een site aan.
Dat vond Freddy een goed idee. Misschien kon ze de saaie website van Money,
money, money! opfleuren door er vliegende geldstukken in te stoppen. Eerst
ging ze eens kijken bij andere websites van kinderen.
Veel te veel raadsels en moppen. Te weinig plaatjes. Helemaal niks te
vertellen.
Dat kon zij, Freddy van Vliet, stukken beter.
De Westertoren sloeg vier keer. Half vier. Te vroeg nog voor thee en koekjes.
Weer sloeg de Westertoren vier keer. Freddy keek uit het raam, of de klok
kapot was. Het gebeurde wel eens dat het carillon alle liedjes achter
elkaar bleef spelen tot er iemand kwam die daar iets aan deed. Of de wijzers
bleven stil staan. Maar dat de klok twee maal achter elkaar sloeg had
Freddy nog nooit meegemaakt.
Op het scherm van haar computer kwam het beeld van de Westertoren op.
Het was er net zo laat als op de echte toren.
Dat was van een kind met een webcam. Iemand uit haar buurt!
Freddy klikte op de Westertoren.
-Welkom op Agia's site- stond er.
Eronder was een klein ouderwets handje, waar Freddy op klikte.
'Wil je weten wat ik in mijn weblog schrijf?'
Ja, klikte Freddy.
'Woon je in de Jordaan?'
Ja, klikte Freddy.
'Kun je een geheim bewaren?'
Ja, klikte Freddy.
Het scherm werd roze. Langzaam verschenen er rode letters, alsof ze net
door iemand werden geschreven.
Uit de luidsprekers kwam zachte, geheimzinnige muziek
Misschien
werd dit toch nog een leuke zondagmiddag.
|
