|
Donkerslag Donkerslag is het
verhaal van Simon uit Amsterdam-Zuid. Hij is heel gelukkig met zijn
ouders, zus Mila, vriend Chris en vriendin Joy. Maar na de vakantie,
als hij naar 2A gaat, gebeurt er iets vreemds met hem. Hij bloost
voortdurend, is doodsbang om zijn mond open te doen in de klas en
krijgt nachtmerries bij het idee dat hij judo-examen moet doen.
Is dit de puberteit of verandert hij langzaam in een bevende angsthaas?
Hieronder een stuk uit het boek. Simons vriend Chris heeft net bekend dat hij verliefd op Mila, Simons drie jaar oudere zus...
Maar hij zei: ‘Die kleren weer, hè? We moeten de stad in, nu!’ Dat sloeg op: a clean, goodsmelling man with well-fitting clothes is a real prize (Step twee). ‘If you really like her, tell her so,’ las ik. ‘Just let her know you admire her.’ Hoe eerder Mila het wist, hoe sneller ze een emmer ijskoud water over zijn oplaaiende liefdesvlammen stortte. Dan was hij genezen en had ik mijn vriend terug. ‘Later,’ zei hij. ‘Als ik die kleren, de cologne, de hair styling aid en de breath freshener heb.’ ‘Vergeet de box of chocolates niet.’ Mijn zus houdt niet van zoet, maar ik wel. ‘Wil je ’t even uitprinten voor me?’ Dat kon hij thuis zelf ook, maar ik deed niet flauw en printte alles uit voor hem, inclusief How To Compliment A Woman Who Catches Your Eye, How To Date an Aries en tot slot, want je weet maar nooit: How to Kiss On a Date..." |
Lein
de Liefde
(geïllustreerd
door Juliette de Wit)
Lein de Liefde is ook te downloaden bij www.e-book.nl
Dit boek gaat over Lein, die na de vakantie in een vreemde klas wordt gepoot. Ze krijgt meteen al bonje in 2B, en wordt voor een paar dagen van school gestuurd. Rondzwervend door de stad ziet ze een aankondiging dat Anna er komt optreden met haar band- popzangeres Anna, Leins idool. Ze heeft een plakboek vol interviews en foto’s van haar. Lein ziet haar kans schoon om Anna te spreken te krijgen.
| Ze wil vragen of ze roadwoman bij haar kan worden- sjouwen met geluidsboxen en verlichtingsapparatuur lijkt Lein het einde, en in elk geval stukken beter dan scholier op het P.C.Hooftlyceum te zijn. |
 |
 |
Een
verboden kind
(geïllustreerd door Charlotte Dematons) Dit boek dat gaat over Erika Bos, die met haar moeder en haar tante in Den Haag woont. Het speelt zich af in de jaren vijftig, zo’n tien jaar na de bevrijding. Erika’s vader is in de oorlog gestorven, nog vóór haar geboorte. Dat is alles wat Erika te horen heeft gekregen. Verder wordt er niet over hem gepraat. Maar waarom wordt Erica gepest op school? Waarom wil niemand met haar spelen? Erika voelt dat haar moeder en tante iets voor haar verborgen houden, maar ze heeft geen idee wat dat kan zijn. Tot ze op een dag brieven en foto’s ontdekt, die verstopt zitten in een vaas… "Ze zaten samen aan tafel, allebei met een bergje sperziebonen op een krant voor zich. |
‘Wat ben je stil, ’zei moeder. ‘Is er wat?’ Erica schudde haar hoofd. ‘Het lijkt wel of je iets voor me verbergt.’ Plons! zeiden de bonen. ‘Op school iets gebeurd?’
‘Nee moeder.’
‘Op straat dan?’
‘Nee.’ Erica hief haar hoofd op. Door de glazen schuifdeuren zag ze de blauwe vaas staan. Moeder keek van Erica naar de vaas en van de vaas naar Erica. Met het mesje in haar hand wees ze naar haar dochter.
‘Wat heb je uitgehaald?!’ Ze gaat me vermoorden, dacht Erica.
‘Niets, moeder!’
‘Heb je aan die vaas gezeten?’
‘Ik heb niks gezien! Echt niet!’
‘Kijk me aan!’ Moeders ogen waren zwart als ijs. ‘Lieg niet tegen me!’
‘Ik kon die brieven tóch niet lezen!’ Moeder gooide het mesje op tafel.
‘Nu komt de aap uit de mouw! Achterbaks kind!’
‘U heeft die foto’s verstopt, niet ik!’
‘Hou je grote mond dicht!’
‘Wie is die man?’ Erica begreep zelf niet waar ze de moed vandaan haalde.
‘Dat gaat je niks aan!’
‘Ik vraag het wel aan tante!’
‘Die vertelt je toch niets!’ Moeder lachte schamper.
‘Jullie vertellen me nooit wat!’ riep Erica. ‘Maar ik weet het lekker wel!’
Nu lachte moeder niet meer. ‘Wat weet je dan?’
‘Dat die mof mijn vader is!’ Erica verwachtte dat haar moeder razend zou worden, op zou staan en haar een geweldige klap zou verkopen. Ze hield haar arm beschermend voor haar gezicht. Maar het bleef stil.
Toen ze op durfde kijken zat moeder nog aan tafel. Ze had haar gezicht in haar handen verborgen.
‘Moeder? Het spijt me,’ fluisterde Erica.
Haar moeder zweeg ‘Ik weet niet waarom ik dat zei. Zal ik naar mijn kamer gaan?’ ‘Wacht,’ zei haar moeder. Haar stem klonk niet boos meer. Erica wist wat ze ging zeggen. Ze wilde weglopen naar haar kamer, waar ze die woorden niet kon horen. ‘Die Duitser is je vader.’
Erica keek de achtertuin in. Een grijs gestreepte kat liep over de schutting. Als hij viel was het waar.
‘Erica?’ De kat bereikte zonder vallen de overkant, en toch was het waar. ‘Ik wou het je vertellen als je ouder was,’ zei haar moeder. ‘Dan zou je het beter begrijpen.’
‘U loog tegen me,’ zei Erica met een rare stem. ‘U zei dat hij Johan heette. Dat hij doodging voordat ik geboren werd.’
‘Ernst is dood, Erica. Gesneuveld in de oorlog.’
‘Dat is niet waar!’
‘Schreeuw niet zo, denk aan de buren. Zeg nooit tegen iemand dat je vader een Duitser was. De mensen haten moffen.’
‘Weet buurvrouw Vink het?’
‘De hele straat weet het. Daarom behandelen ze ons als oud vuil. Niks van aantrekken!’
Moeder ging door met bonen afhalen. Haar lippen waren stijf opeengeperst. Geen woord over die schandelijke vader lieten ze meer door. Ver weg in de achtertuin van de buren hoorde Erica kinderen lachen en roepen..."